ما مردان باید نوع نگاه مان به دختران و زنان این سرزمین را عوض کنیم. آنها شهروند درجه دو نیستند. هویت و موجودیت مستقلی دارند و برای آسایش یا هموار کردنِ مسیر خوشبختی ما به این دنیا نیامده اند. رها شدن از زیر بار سنگینِ نگاه مذهبی/قومی به زن که با پشتوانه ی هزاران ساله ی ایدئولوژیک همراه بوده، ساده نیست، ولی به قول نزار قبانی :

به دنیای متمدن پا نخواهیم نهاد

مگر آنگاه که زن در میان ما

از یک لایه گوشت چرب و نرم

به صورت یک نمایشگاه گل درآید...

پسری که با ادبیات توهین آمیز با همکلاسی ات صحبت می کنی، آقایی که عملا همسرت را به شکل موجودی برای ارضای نیازهای جسمی ات می بینی، دوستی که پس از قطع کردن تماس با پارتنرت، حرمت او را در نزد من حفظ نمی کنی، جناب مهندسی که افتخارت به این است که «اون به عشق فکر میکنه، من به س.ک.س» ، آقای اَنتِرنی که همه ی خانم های پرستار را ج.ن.ده خطاب می کنی و ...

شما هر قدر هم که به لحاظ علمی، مالی، سیاسی، هنری و حتی به لحاظ دیگر اِلِمان های روشنفکری قابل احترام باشی، در نگاه من شایسته ی کوچکترین احترامی نخواهی بود.